บทที่ 22

แอดิเลด

สัญชาตญาณเข้าครอบงำทุกสิ่งภายในตัวข้า เมื่อสติของข้ากลับคืนมาอีกครั้ง ข้าก็ไม่ได้อยู่ในห้องหินอันเย็นเยียบอีกต่อไป แต่กลับดำดิ่งสู่ห้วงวังวนแห่งความรู้สึกและความทรงจำ กำแพงหินของกรามเหล็กสลายไปรอบตัวข้า แทนที่ด้วยสมรภูมิอันกว้างใหญ่ไพศาลที่ปกคลุมด้วยแสงสนธยา

ข้าล่องลอยราวกับภูตผีผ่านเศษเสี...